قدرت ابراز عقیده از کجا می‌آید؟

عامل مهمی که با یاری آن می‌توانیم میزان تأثیر و نفوذ کلاممان را افزایش دهیم، قدرت ما که در بیان عقاید خود است.

کلامی که باقدرت بیان می‌شود، پذیرفتنی‌تر و اثربخش‌تر است.

برای داشتن بیانی قدرتمند، در درجۀ اول لازم است عمیقاً به گفتۀ خود، باور داشته باشیم. باوری که در ما درونی شده باشد، نمود کلامی بهتری خواهد داشت و در جانِ سخن، بهتر می‌نشیند.

لازم است کلام، از منبعی موثق کسب اعتبار کند. وقتی پیام خود را به سخن صاحب‌نظران گره می‌زنیم و خود را به اعتبار کلام آن‌ها مجهز می‌کنیم، مهر تأییدی بر صحت گفتۀ خودمان می‌زنیم و احتمال پذیرش آن را از سوی مخاطب بالا می‌بریم.

برای اینکه عقیدۀ خود را از شکل یک تئوری صرف کلامی، به پدیده‌ای ملموس و قابل‌فهم‌تر تبدیل کنیم، باید به دنبال مصداق‌ها باشیم. بیان مثال، داستان و موارد تجربه‌شده می‌تواند کمک‌کننده باشد.

جرج برناردشاو در همین رابطه گفته: من غالباً از خودم نقل‌قول می‌کنم. این کار لطف سخنم را افزایش می‌دهد.

گوینده‌ای می‌تواند ابراز عقیدۀ قوی‌تری داشته باشد که تنها به استفاده از کلمات بسنده نمی‌کند و تلاش می‌کند از ابزارهای مختلف و علائم غیرکلامی در بیان سخن کمک بگیرد.

عموماً دغدغۀ گوینده‌ای مسلط و پرقدرت، گرفتن تأیید و تصدیق از سوی شنونده نیست. او پیامی دارد که می‌خواهد به بهترین شکل ممکن منتقل کند، ولو اینکه هیچ پذیرشی از سوی مخاطب را منجر نشود.

به گفتۀ هامفری، حقِ شنیدن حرف‌هایتان، شامل جدی گرفتن و پذیرش آن نمی‌شود.

یک باور درونی شده بر کلام سایه می‌اندازد و به آن قدرت می‌دهد.

یادگیری با ناهید عبدی در تلگرام

پاسخ دهید