روزمرگی یا سفری پرماجرا؟

برای همۀ ما پیش آمده که در مقطعی از زندگی‌مان به چیزی علاقه داشته‌ایم، از انجام کاری لذت برده‌ایم و سازۀ رؤیاهایمان را به صورت مقطعی بناکرده‌ایم.

زمان که می‌گذرد، یا آن علایق را فراموش می‌کنیم و یا با سرکوب کردنشان، دچار روزمرگی می‌شویم. یادمان می‌رود می‌توانیم سفر زندگی را، پرماجراتر گذر کنیم و فضایی برای علاقه‌هایمان هم باز کنیم.

بد نیست گاهی درِ گنجینۀ درونمان را باز کنیم و خودمان را زیرورو کنیم تا خواسته‌های واقعی‌مان را پیدا کنیم. به خودمان اجازه دهیم تا از درونمان بیرون بزنیم تا علایقمان بیدار شوند.

یکی از اصول اتیکت در رفتار با خود این است که علایق دفن شدۀ درونمان را بیرون بکشیم و آن‌ها جسورانه را زندگی کنیم.

باید قدردان ارزش شادی‌هایمان باشیم و گاهی اوقات،آگاهانه از فشار زندگی و کار روزانه کناره بگیریم و به درونیاتمان بها بدهیم.

ما گاهی جسارت زندگی کردن رؤیاهایمان را نداریم؛ چون نگاهمان بیشتر از آن‌که به درونمان باشد، به نگاه دیگران متمرکز است.

وقتی بخشی از زندگی‌مان را از بیرون جدا می‌کنیم و با خودمان قرار می‌گذاریم که این قسمت را طوری زندگی کنیم که روحمان طراوت و تردی خودش را پیدا کند، آن لحظات زندگی را به معنای واقعی زیسته‌ایم.

این نوع بودن، یک زندگی انتخاب‌شده و تجربۀ زیستنی متعالی است.

یادگیری با ناهید عبدی در تلگرام

پاسخ دهید