فرصتی برای رشد اتیکت درونی

همان‌طور که در نوشته‌های پیشین اتیکت درونی اشاره‌کرده‌ام، اتیکت در رفتار با خود را مجموعه‌ای از رفتارهای درونی می‌دانم که به بهترین شیوه در برخورد با خودمان انجام می‌شود.

این رفتارها قرار است انسانیت و درونیات ما را رشد دهد و یا حداقل در مسیر درست‌تری حفظ کند.

ازاین‌رو، یکی از اصول اتیکت در رفتار با خود را، دادن فرصت رشد به خودمان می‌دانم.

تلاش برای رشد زودهنگام، باعث می‌شود توانمندی‌های ما دچار سردرگمی شود. عدم توفیق زودهنگام، احساسات ما را جریحه‌دار می‌کند و باعث می‌شود به قدرت خود به دیدۀ شک و تردید بنگریم.

وقتی به خودمان فرصت رشد کردن می‌دهیم، درواقع اجازه می‌دهیم در مسیر دستیابی به خواسته‌هایمان، بر روی تعادل و آرمان‌های سفت و سختی که به صورت پیش‌فرض در ذهن داریم، خط بکشیم.

با خودمان کنار می‌آییم که زمان‌هایی در جادۀ پیشرفت، کنار بزنیم و از مسیر منحرف شویم. درواقع اجازه می‌دهیم خودِ بد و تنبلمان را هم‌بازی کنیم.

وقتی این‌گونه کنترل مسیر رشد کردن را در دست می‌گیریم، به دیگران اجازه نمی‌دهیم با دلایل واهی ما را از مسیر منحرف کنند.

به قول الیزابت گیلبرت، وقتی چیز جدیدی یاد می‌گیریم، باید به خودمان احترام بگذاریم و با خودمان خوب رفتار کنیم. باید بلد باشیم گاهی از این یادگیری‌ها فاصله بگیریم. باید بلد باشیم استراحت کنیم و گاهی هیچ کاری انجام ندهیم.

واضح به نظر می‌رسد اما خیلی از اوقات نمی‌توانیم این‌گونه رفتار کنیم. وسط استراحت کردنمان پرانتزی باز می‌کنیم و افکار منفی، برنامه‌های واهی و فکر کردن به امور ناخوشایند را در آن جای می‌دهیم. همین باعث می‌شود در زمان استراحت کردن هم از مغزمان کار بکشیم.

شاید لازم باشد گهگاه این جمله را به خود یادآوری کنیم:

ما کار می‌کنیم تا رشد می‌کنیم که درنهایت از زندگی لذت بیشتری ببریم.

باید یاد بگیریم احساس گناه ناشی از کناره‌گیری از جادۀ رشد را با احساس کامل زیستن، جایگزین کنیم به اهمان حسی که یونگ می‌گوید: من ترجیح می‌دهم کامل باشم تا خوب.

1 دیدگاه

  1. بهراد جاود

    ۱۳۹۶-۱۲-۱۰ at ۱:۲۵ ق.ظ

    رشد کردن اساسا یک پروسه طولانی مدت است، به تکامل رسیدن به صبر و استمرار احتیاج دارد. متاسفانه اکثر افراد حال و حوصله تحمل این صبر را ندارند. برخی‌ها به مرور فراموش می‌کنند که اصلا هدف اصلی‌شان در زندگی چیست و به جای رشد کردن فقط سعی می‌کنند زندگی را سپری کنند. برخی دیگر هم در مسیر رشد، از جاده منحرف می‌شوند و تحت تاثیر بهانه‌ها قرار می‌گیرند. به راستی که رشد کردن سخت است اما به نتیجه‌اش می‌ارزد.

پاسخ دهید