صبوری و ناصبوری در تولید محتوا

قبل از اینکه این کلمات را تایپ کنم، آن‌ها را روی کاغذ کاهی نازکی می‌نویسم که نمی‌دانم چرا بوی خاک باران‌خورده می‌دهد. با ماژیک خوبی که هدیه گرفته‌ام می‌نویسم که الکی سروصدا راه انداخته است و سکوت خانه‌ام را برهم زده.

وقتی می‌خواستم بنویسم به جمله‌ای از جاناتان کلمن، استراتژیست محتوای فیسبوک برخوردم که می‌گوید: «با هم‌دلی شروع کن، با سودمندی ادامه بده. با تحلیل بهترش کن و با عشق، آن را ارتقا بده».

حالا می‌روم سر صبوری‌ها و ناصبوری‌هایی که بیشتر از هرکسی، توصیه‌های برای خودم هستند:

وقتی خودِ واقعی‌ات نیستی و می‌خواهی محتوا تولید کنی، ناصبوری کن. حتی خودِ روزمره بودنت بهتر از نقش بازی کردن است.

اگر ایده‌ای نداشتی، صبوری کن اما متوقف نشو. محتوای دیگران را ببین، پیاده‌روی کن، دوش بگیر و برگرد سر میز کارت.

با قواعد تولید محتوا صبوری کن و آن‌ها را یاد بگیر اما هرازگاهی از آن‌ها طفره برو. به جاده خاکی بزن تا لذت بودن در مسیر را بهتر مزه مزه کنی.

با دیده نشدن محتوا صبوری کن. اگر هرروز آتش ایده‌ای را روشن می‌کنی و به‌تنهایی به تماشای آن می‌نشینی، آماده شو تا برای روزهای بعد آتش بزرگ‌تری برای گرم کردن خودت دست‌وپا کنی.

اگر ایده‌ای یک‌باره به ذهنت رسید، پای آن صبوری کن. اجازه بده با گذر زمان خوب پخته شود و طعم بگیرد. بعد آن را در ظرف محتوایی که برای مخاطب تدارک دیده‌ای، سرو کن.

اگر در میانۀ راه تولید محتوا سرگردان شدی، صبوری کن. نیاز به ستارۀ قطبی محتوایی داری. همان هدفی که برای رسیدن به آن، محتوا تولید می‌کنی و مطمئن شو هدفت این قدر بزرگ هست که نور ستاره‌اش را در تاریک‌ترین قسمت‌های مسیر، گم نکنی.

در برابر تولید محتوایی که نه حرف تازه‌ای برای گفتن دارد، نه دردی را التیام می‌دهد و نه باری از شانه‌های کسی برمی‌دارد، ناصبور باش.

در برابر دراز گویی و کلی‌گویی، ناصبوری کن. در عوض بدان که مخاطب پای ایجاز و درست نویس تو، مدت‌ها صبوری و همراهی می‌کند.

با کلمات صبوری کن. درِ ذهنت را باز بگذار و اجازه بده کلمات در آن رفت‌وآمد کنند. درنهایت غنی‌ترین کلمات را مال خود کن و با کمک آن‌ها، محتوایی سرشار بساز.

برای شفاف نوشتن می‌ارزد که بد بنویسی. پای بد نوشتن خودت صبوری کن و بدان انرژی شفافیت تو تا اندازه‌ای آن را جبران خواهد کرد.

اگر روند تولید محتوا، طاقت‌فرسا، طولانی و اشک‌آور بود، اشک‌هایت را پاک‌کن و از سر خط شروع کن.

در برابر طفره رفتن، صبوری نکن. مهم‌ترین منظورت را از تولید محتوا و جان کلام را در ابتدای نوشته‌ات جای بده.

پای تأخیرهای زمانی بین تولید محتوا، صبوری کن. این‌ها توفیقات اجباری هستند که متن را پخته‌تر می‌کنند. در این فاصله درِ خلاقیت باز است تا محتوا هوایی بخورد و تازه‌تر شود.

برای اینکه درزهای محتوا را با هر چیزی پرکنی، صبوری نکن. از تجربیات خودت استفاده کن و آن‌ها را دست‌کم نگیر اما زیاد هم روی آن‌ها حساب باز نکن. به قول چیپ اسکن لن: «هر چه شخصی‌تر باشید، جهانی‌تر می‌شوید».

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید