آدمِ به‌اندازه

آدم‌های به‌اندازه را دوست دارم. بیشتر از همه برای اینکه حالم پیش این آدم‌ها، بی‌اندازه خوب است چون:

حتی وقتی مرزبندی سفت و سختی با آن‌ها نداشته باشی، جایی که راه می‌دهد آدم کفش‌هایش را دربیاورد و پابرهنه وسط حریم خصوصی دیگران بدود، متوقف می‌شوند و پا پیش نمی‌گذارند. آن‌ها مرزهای ذهنی خودساخته دارند که آن را حتی مقدم‌تر از مرزهای ما می‌دانند و رعایت می‌کنند.

از آن دسته آدم‌هایی نیستند که با سرعت تغییرات این روزها، حال و هوایشان تغییر کند. با این آدم‌ها تکلیفمان روشن است چون کندتر تغییر می‌کنند و قابل پیش‌بینی هستند.

خوب بلدند که خوب حرف بزنند اما کلمه‌ها را به حراج نمی‌گذارند. هر کلمه برای آن‌ها مانند کالای لوکسی است که با طمأنینه و وسواس، خرجش می‌کنند، اما خرجش می‌کنند.

حرف‌های نگفتۀ این آدم‌ها به‌اندازۀ حرف‌هایی که به زبان می‌آورند، حساب‌شده و محافظت‌شده است.

در برابر شادی‌های باشکوه و غم‌های بزرگ، عکس‌العمل عمیق اما زودهنگام دارند. درس خود را از روی دوش آن‌ها برمی‌دارند و سریع به زندگی عادی برمی‌گردند تا از درس‌های آموخته‌شده، استفاده کنند.

در بودن این آدم‌ها، بی حضوری نمی‌بینی. به قدر کفایت حضور دارند. نه آن‌قدر که سایۀ سنگین بودنشان، راه نفس کشیدن را برای احساست تنگ کند.

این آدم‌ها مثل موجی، رونده هستند. وقتی باید باشند هستند اما همان‌طور که بودن را بلدند، دوری کردن و باز کردن فضایی برای نفس کشیدن را هم خوب بلدند.

نه آن‌قدر شتاب‌زده برای رفتن خیز برمی‌دارند که همراهشان را جا بگذارند و نه این قدر کند که حوصلۀ دیگران از بودنشان سر برود.

 

با خودم فکر کردم چه می‌شود که آدم، به‌اندازه بودن را زندگی می‌کند؟

فکر می‌کنم باید در قسمت‌هایی از زندگی بی‌اندازه پیش رفته باشی تا بتوانی به‌اندازه، ظاهر شوی:

آدم‌های به‌اندازه زیاد می‌خوانند. بی‌اندازه و احتمالاً بی‌هیاهو.

شنوندۀ خوبی بودن، باعث می‌شود آدم قدری عقب‌تر از خودش بایستد و به‌اندازه‌تر حرف بزند.

آدمی که بی‌اندازه کلمه جمع می‌کند، دلش نمی‌آید این کلکسیون ارزشمند را بی‌جا و بی‌اندازه خرج کند.

به کاری به آن عشق می‌ورزند، بی‌اندازه می‌پردازند تا وقتی می‌خواهند تند بروند، زمان انجام کار را در اولویت قرار دهند و شتاب بیرون جهیدن را کند می‌کنند.

آدم‌های به‌اندازه، قدری به سرعت بی‌اندازۀ زندگی نگاه می‌کنند تا سرعت عکس‌العملشان را کندتر کنند تا در این مجال کوتاه، فرصت بهتر زندگی کردن را راحت نبازند.

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

2 دیدگاه

  1. پویا

    ۱۳۹۷-۰۱-۰۹ at ۳:۱۶ ق.ظ

    یکی از جالب ترین نوشته های سال ۹۷ رو خوندم. پیشنهاد من اینه که با ذوق ادبی ای که دارین متن بالا رو مختصر نویسی کنین در حدی که در حوصله ی یک پیام فرهنگی تلگرامی بگنجه. به نظر میاد قابلیت فرهنگ سازی بالایی داشته باشه.
    خیلی ممنون

    1. ناهید عبدی

      ۱۳۹۷-۰۱-۱۶ at ۱۲:۳۰ ب.ظ

      ممنون از حسن توجه تون دوست عزیز
      خوشحالم که متن رو دوست داشتید

پاسخ دهید