راه میانبری برای تجربۀ شادی و رضایت

یکی از عمیق‌ترین تجربیات زندگی می‌تواند پی بردن به این واقعیت باشد که راه‌های میانبرِ واقعی، سخت‌تر، پرهزینه‌تر و اگر درست انتخاب شوند، طولانی‌تر هستند.

دو راه میانبر سخت و نتیجه‌بخش برای من، راهی برای معنی کردن شادی و تجربۀ رضایت از زندگی و همچنین راه میانبری برای تحمل درد و تطبیق‌پذیری با شرایط است.

عکس‌العمل ما در برابر درد و شرایط نامتعادل زندگی، مانند مواجهه با بیماری، از دست دادن عزیزان و مقابله با مرگ، معمولاً در چند مرحله بروز می‌کند:

عدم پذیرش، انکار، افسردگی کردن، مقابله، فرار کردن، جنگیدن و درنهایت، پذیرش.

فکر کردن به این مسیر و پله‌هایی که لازم است یکی از پس دیگری طی شود تا پذیرشِ درد اتفاق بیفتد، همان راه میانبر نتیجه‌بخش است. اینکه بدانیم قرار است این مسیر را طی کنیم تا نهایتاً اتفاقات اطرافمان را قبول کنیم.

نمی‌توان گفت صرف فکر کردن به این مسیر، میزان درد کاهش پیدا می‌کند اما می‌توان امیدوار بود که میزان پذیرش زودهنگام شرایط بد، افزایش پیدا کند.

همین‌که بدانیم بالأخره ناچاریم از این مسیر عبور کنیم، به خودمان کمک می‌کنیم تا طی کردن این راه را با تنش کمتری تجربه کنیم.

از طرفی، وقتی برای شادتر بودن و داشتن زندگی رضایتمند، انتظار می‌کشیم، اغلب اوقات با انتظاری بزرگ‌نمایی شده و گاهی اوقات غیرواقع‌بینانه، مواجه هستیم.

تجربۀ زندگی شادتر، می‌تواند با طی شدن این مراحل اتفاق بیفتد:

تلاش‌های عاری از شادی، مقاومت در برابر رضایت‌های کوچک و دست‌یافتنی، دستیابی به هدف، کسب شادی، عادی شدن شرایط و درنهایت، ناشاد بودن و تلاش مجدد برای تجربه‌ای جدید از شادمانی.

اگر از همان ابتدا قدری به این روند فکر کنیم، می‌توانیم انتظاراتمان را از احساس شادی و رضایت از زندگی، تعدیل کنیم و کمتر حاضر می‌شویم شادمانی را به قیمت کُشتن روزهای فعلی‌مان، به دست آوریم.

اگر شادمانی ذره‌ذره رشد نکند و به‌یک‌باره بزرگ شود، احتمال اینکه به‌یک‌باره کوچک و نابود شود هم وجود دارد؛ و بزرگ‌ترین هزینۀ از دست دادن یک‌بارۀ شادی، تمام روزهایی است که در آن‌ها ناشاد بوده‌ایم.

فکر کردن به این روند به ما کمک می‌کند قدردان شادی‌های کوچک زندگی باشیم و آن‌ها را به قیمت رسیدن به شادی‌های بزرگی که می‌دانیم چقدر زود عادی می وند، از دست ندهیم.

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید