راهکار مجلۀ هاروارد برای کاهش درد و رنج

چند وقت پیش مقالۀ جالبی در مجلۀ کسب‌وکار هاروارد می‌خواندم که در رابطه با درد و رنج و راه‌های تخفیف آن تحقیقات جالبی را عنوان کرده بود.

فکر می‌کنم خواندن مقالات این‌چنینی جدای از جذابیت موضوعی می‌تواند بسیار اثربخش و راهگشا باشد. سعی می‌کنم خلاصۀ کوتاهی از گزارش‌ و راهکار مطرح‌شده را اینجا عنوان کنم.

قبل از هر چیز کمی راجع به اصطلاح «بیچارگی آموخته‌شده» که در این تحقیق مرتباً به آن اشاره‌شده بود صحبت کنیم.

برای توضیح این اصطلاح آزمایشی بر روی دو سگ که به هم بسته‌شده بودند انجام‌شده و با دادن شوک الکتریکی به یکی از آن‌ها مشاهده می‌شد که دیگری بدون اینکه خطری متوجه ‌اش باشد تسلیم می‌شد.

خیلی وقت‌ها ما همین رفتار را به صورت ناخودآگاه بروز می‌دهیم. درواقع بیچارگی آموخته‌شده نوعی تأثیرگذاری نقاط ضعف دیگران بر عملکرد و رفتار ماست. شاید به همین دلیل است که تا این اندازه بر انتخاب اطرافیان و دوستان نزدیک تأکید می‌شود.

ما بخشی از بیچارگی‌ها و افسردگی‌های اطرافیانمان را ناخودآگاه متوجه خود می‌کنیم و شاید در بلندمدت در برابر اتفاقات ناگوار زودتر تسلیم شویم چون ذهنیتی آماده در این رابطه داریم.

یکی از مواردی که درد و رنج را در ما زیاد می‌کند بدون آن‌که آن را به صورت شفاف حس کنیم، ارتباط با افرادی است که دردها و رنج‌هایشان را به‌نوعی به ما منتقل می‌کنند. پس واضح است که با انتخاب آگاهانه‌تر اطرافیان، ناخودآگاه بخشی از درد و رنج‌هایمان را کم می‌کنیم.

نکتۀ دیگری که در رابطه با درد و رنج مطرح می‌شود این است که درد به صورت تصاعدی (و نه خطی) با نزدیک شدن به‌روز انجام افزایش پیدا می‌کند. شاید مثالی که این تحقیق را شفاف می‌کند در مورد اهمال‌کاری‌هایی دیده شود که گاه و بیگاه همگی ما انجام می‌دهیم.

هر چه به زمان تحویل پروژه نزدیک‌تر می‌شویم، درد به صورت تصاعدی زیاد می‌شود.

از طرفی تحقیقات ثابت کرده‌اند که انتظار درد بدتر از احساس کردن آن است. (شاید مانند احساس خوشحالی که اغلب اوقات بزرگ‌تر از تجربۀ واقعی آن است).

به عنوان نتیجه‌ای کلی می‌توان عنوان کرد که راه تخفیف دادن درد و رنج، کم کردن زمان انتظار است.

افراد درد را به تأخیر می‌اندازند به امید اینکه با گذشت زمان بخشی از آن حل شود یا راهی برای رهایی از درد پیدا شود.

باید توجه داشت اگر هم قرار است درد و رنج به تأخیر بیفتد متوجه نقطۀ مشخصی از آینده باشیم که آن را به تأخیر می‌اندازیم؛ مثلاً اگر تحمل درد اجتناب‌ناپذیر باشد (مثل پروژه‌ای که در هر صورت باید انجام شود) یا در مدت زمان کوتاهی بالأخره با آن مواجه می‌شویم (مثل قرار دندان‌پزشکی که باید به هر حال انجامش دهیم) بهتر است در زمان حال آن را بپذیریم و درگیرش شویم.

اما اگر امیدی برای تخفیف آن به‌مرورزمان داریم، آگاهانه حجم کمتری از درد را تحمل کنیم. چون می‌دانیم که قرار نیست در آینده به‌اندازه‌ای که تصور می‌کنیم برایمان دردآور و غیرقابل‌تحمل باشد.

اینستاگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید