اصلی مهم در اتیکت درونی

ما عموماً به دنبال درمان می‌رویم تا پیشگیری.

اغلب بی‌پروا پیش می‌رویم و کنترل شده دست به ترمیم ویرانه‌ها می‌زنیم.

بیشتر اوقات برای پشیمانی‌ها چاره سازی می‌کنیم نه برای تصمیم‌گیری‌ها.

و از همه بدتر:

خودمان را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهیم که حدس می‌زنیم به ما آسیب جدی بزنند و بعد مدت‌ها درگیر ترمیم زخم‌های به‌جامانده از آن موقعیت می‌مانیم.

به همین دلیل فکر می‌کنم یکی از اصول اتیکت در رفتار با خود این است که:

آگاهانه در موقعیت‌هایی قرار نگیریم که حدس می‌زنیم خیلی سخت از عهدۀ ویرانه‌هایش بر خواهیم آمد.

اتیکت در رفتار با خود یک مدل ذهنی پیشگیرانه است تا درمان گر.

و خود کنترلی نقش مهمی در آن دارد.

احترام به خود و دوست داشتن خود ایجاب می‌کند خود را در معرض موقعیت‌هایی قرار ندهیم که مدت‌ها درگیر نگاه کردن به ویرانه‌هایش بمانیم.

و برای رسیدن به این هدف خیلی بهتر است قبل از درگیر شدن جدی با ارتباطی خاص، طرز تفکری ویژه یا هر رویداد منحصربه‌فرد دیگر، چنددقیقه‌ای آن موقعیت را از دور رصد کنیم تا برای دور شدن یا نزدیک شدن به آن با این معیار پیش برویم:

آیا اندازۀ تحمل و ظرفیت من از عهدۀ سخت‌ترین قسمت‌های موقعیت حاضر برمی‌آید بدون اینکه آسیبی جدی متوجه من باشد یا نه؟

 

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید