وسواس پیشرفت

فکر می‌کنم بتوانیم عنوان دغدغه‌های ذهنی را که خیلی از ما این روزها درگیر آن هستیم را «وسواس پیشرفت» بنامیم.

با وجود این نام مشترک برای کلنجارهای ذهنی مختلف، عنوان پیشرفت برای هر شخص معنا و مفهوم خاص خود را دارد.

یکی ممکن است پیشرفت را بهتر شدن شرایط نسبت به سابق تفسیر کند. دیگری ممکن است جلو زدن از اطرافیانش را به معنای پیشرفت بداند و یا ممکن است بدون توجه به بهبود شرایط یا در نظر گرفتن دیگران، از خود جلو زدن را نوعی پیشرفت تلقی کند.

اما «پیشرفت کردن» هر موضوعی را که پوشش دهد اغلب می‌بینیم که این روزها با نوعی وسواس همراه است.

وسواس به معنی داشتن کلنجار ذهنی دائم و هر روزه در مورد بهتر شدن.

 

این نوع دغدغۀ ذهنی وقتی قابل توجیه و قابل‌توجه است که:

  • برای پیشرفت کردن کاری انجام دهیم،
  • در مسیر پیشرفت یا درنهایت رسیدن به آن حس بهتری را تجربه کنیم،
  • تعریف مشخص و واضحی از «پیشرفت کردن» در ذهن داشته باشیم،
  • نیت ما بیشتر از اینکه متمرکز بر دیگران باشد، متمرکز بر خودمان باشد.

 

اما اغلب اوقات دغدغۀ پیشرفت به جای اینکه حال ما را بهتر کند برایمان مشکل‌ساز شده است چون:

  • اگر بخواهیم «پیشرفت کردن» را در سه صفحه معنی کنیم قادر نیستیم،
  • اگر بخواهیم سهم دغدغه‌های خود را از تعریف پیشرفت نسبت به سهمی که برای دیگران قائل هستیم عنوان کنیم، نمی‌توانیم سهم بزرگی را به خودمان اختصاص دهیم،
  • برای کسب شرایط بهتر و پیشرفت کردن صبوری لازم را نداریم و همه چیز را زودهنگام و فوری می‌خواهیم.

 

درنهایت فکر می‌کنم رسیدن به هر نوع پیشرفتی نیازمند ذهنیتی وسواسی است.

وسواس به این معنا که هرروز بتوانیم حجم مشخصی از اولویت‌ها و اقدامات و افکارمان را به چیزی اختصاص دهیم که آن را «پیشرفت کردن» تلقی می‌کنیم.

خواسته‌های وسواس گونه، طلب کردن وسواس گونه، برنامه‌ریزی وسواس گونه، اقدامات وسواس گونه و مداومت در همۀ این موارد است که راه رسیدن به پیشرفت را هموار می‌کند.

 

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید