ما بی‌نهایت نیستیم

بهترین درس‌های مدیریت زمان، بهترین برنامه‌های خودشناسی، بهترین ابزارهای یادگیری، برنامه‌ریزی و توسعه، اغلب اوقات یک ویژگی مشترک دارند:

آن‌ها به محدودیت ما انسان‌ها اشاره می‌کنند و وعده‌ها و نظرات و دیدگاه‌هایی را که پیش روی ما قرار می‌دهند با توجه به این مسئله می‌چینند.

مهم‌ترین نقطۀ اتکای بسیاری از درس‌هایی که از زندگی می‌گیریم هم همین است که ما منابعی محدود داریم و برای زندگی بهتر باید یاد بگیریم تا آن‌ها را به بهترین شکل ممکن مدیریت کنیم.

تلاش برای بی‌نهایت فکر کردن یا کوشش برای اینکه به خود بقبولانیم قدرتی ماورائی داریم، مستهلک کننده و دور از واقعیت است.

ما انسانیم و تنها می‌توانیم انتخاب کنیم چه چیزی باشیم و به همان نسبت انتخاب کنیم که هزاران چیز دیگر، نباشیم.

درست است که دنیا درون ماست اما ما تنها می‌توانیم بخش کوچکی از دنیا باشیم:

 

از آنجایی‌ که نمی‌توانیم همۀ چیزهایی که دوست داریم، باشیم، انتخاب کردن را یاد می‌گیریم.

از آنجایی ‌که نمی‌توانیم همۀ چیزهایی که دوست داریم، داشته باشیم، اولویت‌بندی را یاد می‌گیریم.

از آنجایی که نمی‌توانیم ارتباطات بی‌نهایت داشته باشیم، شبکه‌سازی را یاد می‌گیریم.

از آنجایی که نمی‌توانیم لذت‌های بی‌نهایت را تجربه کنیم، تعریف ارزش‌ها و ارزش‌گذاری را یاد می‌گیریم.

از آنجایی که نمی‌توانیم تصمیم‌گیری‌های راضی‌کنندۀ زیادی را تجربه کنیم، قدرت محدودیت و نکوهش آزادی را یاد می‌گیریم.

از آنجایی که نمی‌توانیم عمر بی‌نهایت داشته باشیم، درست زندگی کردن را یاد می‌گیریم.

 

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید