تلۀ بهانه‌های منطقی

یکی از ثمرات بزرگ عصر جدید این است که از ما انسان‌های باهوش‌تری ساخته است با بهانه‌های واقعی‌تر و منطقی‌تر.

گاهی این بهانه‌ها این قدر قابل دفاع هستند که راه را برای هر اقدام سازنده‌ای می‌بندند.

ما در موقعیت‌های مختلف بهانه می‌آوریم مثل وقتی‌که:

به بهانۀ کمال‌گرایی و عدم پذیرش نقص‌ها، وارد میدان عمل نمی‌شویم.

به بهانۀ خوب نوشتن، دست از نوشتن می‌کشیم.

به بهانۀ مطالعه کردن و عمیق خواندن، دست از اقدام کردن می‌کشیم.

به بهانۀ بیشتر کار کردن، کمتر زندگی می‌کنیم.

 

ما هیچ‌گاه صراحتاً نمی‌گوییم: می‌خواهم در برابر این مشکل یا این رویداد تسلیم شوم بلکه شروع به بهانه‌تراشی می‌کنیم آن هم نه هر بهانه‌ای؛ بهانه‌هایی را عنوان می‌کنیم که از دید یک ناظر بیرونی هم به قدر کافی منطقی و قابل دفاع باشد.

 

مشکل بزرگ بهانه‌های واقعی چیست؟

باید بپذیریم که ظرفیت ذهن ما محدود است.

ما نمی‌توانیم هم‌زمان هم روی بهانه‌ها تمرکز کنیم و هم روی انجام کارِ درست.

ولی وقتی ظرف ذهن را از بهانه‌تراشی خالی می‌کنیم، به‌نوعی خلأ درونی دست پیدا می‌کنیم.

یک نوع احساس پوچی را با ظاهری ناخوشایند و البته روحی خوشایند تجربه می‌کنیم. چرا که این نوع احساس پوچی و خلأ درونی می‌تواند بزرگ‌ترین موتور محرک ما برای دست به عمل زدن و اقدام کردن باشد.

ما با رسیدن به احساس نامطلوب شروع به سؤال پرسیدن از خودمان می‌کنیم و خیلی وقت‌ها تنها راه نجات ما همین گفتگوهای درونی است.

ما با راه‌اندازی چالش درونی، پاسخگو بودن را یاد می‌گیریم.

بهانه آوردن و توجیه کردن می‌تواند احساس ما را خوب کند و استرس و تنش کار را از ما بگیرد اما مشکلش این است که راهکاری کوتاه مدت است.

نمی‌توانیم برای بلندمدت روی کارکرد آن حساب باز کنیم و نمی‌توانیم به جز جذب احساس ترحم دیگران یا دلسوزی کردن برای خودمان دستاورد ارزشمندتری داشته باشیم.

مشکل بزرگ بهانه‌تراشی این است که ما را در سطح نگه می‌دارد و نمی‌توانیم به عمق فاجعه پی ببریم؛ و در نقطۀ مقابل، نمی‌توانیم اوج توانمندی‌های خود را در مقابله با مشکلات مشاهده کنیم.

 

دوری کردن از بهانه‌های منطقی این فرصت را در اختیار ما قرار می‌دهد تا استانداردهای عملکردی خود را بالا ببریم و عادت‌های قابل دفاع در خود ایجاد کنیم چراکه با هر اقدام، بذری از اقدامات بعدی را در ذهن خود می‌کاریم:

می‌توانیم عادت کنیم در مواجهه با هر مشکل، هر بار بهانه‌هایی واقعی‌تر و منطقی‌تر بیاوریم.

می‌توانیم عادت کنیم هر بار با عملی جسورانه و اقدامی اصلاحی یا قابل دفاع، مرز توانمندی‌های خود را در مقابله با مشکلات، بازتر و بزرگ‌تر کنیم.

 

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید