تقلای دیده شدن در عصر نویزها

همیشه سیر تکامل از دیروز به امروز اتفاق نمی‌افتد.

مانند عصر امروز شاهد هستیم که تکامل خیلی چیزها روند عکس را طی می‌کند.

خیلی از مفاهیم پیش‌پاافتادۀ دیروز، دیگر امروز ساده و پیش‌پاافتاده نیستند. این مفاهیم در عصر جدید تولدی دوباره را تجربه می‌کنند و از نو ساخته می‌شوند.

یکی از این مفاهیم ارزش سکوت کردن و در حاشیه بودن است.

اگر تا چندی پیش راه پیدا کردن روی صحنه زیر نورافکن‌ها دست‌نیافتنی و نشانه‌ای از پیشرفت بود، امروز می‌توان قدری با دیدۀ شک و تردید به این نوع پیشرفت‌ها نگاه کرد.

اغراق نیست اگر بگوییم امروز قرار گرفتن زیر نور دوربین‌ها بیشتر و قابل احساس‌تر از قرار گرفتن زیر نور خورشید است.

ما در این تقلا و دست و پا زدن برای موردتوجه قرار گرفتن به یک نوع پارادوکس می‌رسیم:

پارادوکس داشتن و خواستن.

از طرفی داشتن دنیایی امن همراه با احترام و توجه و امنیت و آرامش را حق خود می‌دانیم.

از طرف دیگر اما می‌خواهیم همراه با این آرامش، بی‌مرز بودن را تجربه کنیم و هرروز توجهات بیشتر را به دنیای خود دعوت کنیم.

در این بین فراموش می‌کنیم هراندازه بیشتر دیده شویم و به داشته‌های بیشتر برسیم و هراندازه صدای ما بلندتر باشد باید بپذیریم که نویزها و صدای دیگران حتی در خصوصی‌ترین بخش‌های زندگی‌مان بلندتر خواهد شد.

فراموش می‌کنیم کم‌ترین هزینۀ بزرگ‌تر شدن، محدودتر شدن است.

کمترین هزینۀ صدا داشتن برای افراد مختلف، داشتن تحمل بیشتر برای شنیدن صداهای مختلف است.

فراموش می‌کنیم کم‌ترین هزینۀ تجربۀ رفاه اجتماعی، برهم خوردن رفاه در بخش‌هایی از زندگی خصوصی است.

و مهم‌تر از همۀ این‌ها، فراموش می‌کنیم برای داشتن چیزی تقلا کنیم که یا ارزش اقتصادی و اجتماعی برای خودمان ایجاد کند یا برای دیگران.

برای اینکه به این بی‌توجهی آشکار برسیم کافیست سری به صداهای بلند شدۀ اطرافمان بزنیم تا شکوه سکوت مقدس را در این همهمه دریابیم.

 

عضویت در کانال تلگرام ناهید عبدی

پاسخ دهید