دست‌نوشته‌های بی‌فروغ و دریای محتوا

«هر نوشته از یک کنجکاوی ناخودآگاه سرچشمه می‌گیرد».

در فضای نگارش امروز تا چشم کار می‌کند محتوای بی‌فروغ گسترده است، از همان‌هایی که نویسنده تنها زحمت حملشان را کشیده، غافل از آن‌که کلمات زیر دِین این جابه‌جایی نمی‌روند تا در محتوای نویسنده به رقص درآیند.

دست‌نوشته‌های بی‌فروغ مثل نورافکنی به چشم می‌افتند و دائم آزارمان می‌دهند.

در عوض، در یک محتوای خوب، نویسنده از دریچه ذهن خود درگیر داستان می‌شود و راه هموارتری به‌سوی قلب مخاطب پیدا می‌‌کند. خودخواهی از آن واژه‌هایی است که در این نوشته‌ها، به‌وضوح دیده می‌شود.

مخاطب با محتوایی عاری از فردیت نویسنده، احساس ناخویشتنی می‌کند.

هر محتوایی که تولید می‌شود با نوعی آزادی عجین خواهد شد. دیگر همه‌چیز آن متعلق به مخاطب است و خواننده مجاز به هر نوع برداشتی از محتواست.

مخاطب می‌خواهد در داستان محتوا دستی داشته باشد و محتوا دوست دارد در مسیر انتقال از کتاب‌ها به افراد و بالعکس، رنگ و بوی ذهنیات نویسنده را به خود بگیرد.

محتوا

کلمات با همۀ زیبایی‌شان نمی‌توانند به‌تنهایی مخاطب را جذب کنند، آن‌ها در پی گِرهی کور با احوالات نویسنده هستند که جان می‌گیرند.

محتوای خوب زمانی طلوع می‌کند که روح نویسنده، در دل تاریکی تجربیات به خود می‌آید.

یک نویسندۀ روشن، ساعت‌ها با محتوایش می‌نشیند و قهوه می‌نوشد.

یادگیری با ناهید عبدی در تلگرام

پاسخ دهید